25 juni 2019 - De tocht naar Nederland

Wilco Heemskerk schrijft een levensboek voor het echtpaar Debi Tewari.
Dit is een fragment.

Economisch had dit jonge gezinnetje het niet nodig, Jagdies bezat als kraanmachinist een eigen kraanwagen. Politiek zagen Sirodjni en hij, ondanks hun zorgen over een Surinaamse onafhankelijke toekomst, ook geen noodzaak. Nee, het was echt de persoonlijke reden waarom in 1975 alle zomerkleding en spullen van waarde werden gepakt: de tocht naar Nederland werd de eerste grote figuurlijke stap naar alle volgende stapjes op eigen benen van Manish.

Want ieder klein stapje bleek een geweldige opgave voor hun eerstgeborene, die zo graag wilde leren lopen. Zo klein hij was, met zijn beperking overvroeg Manish de Surinaamse medische zorg van die jaren. Hoe goed bedoeld ook, het plekje op de mytyl school - waar kinderen met willekeurig welke handicap bij elkaar werden geplaatst - én het dragen van steunende leren laarsjes deden de arme jongen meer kwaad dan goed. De laarsjes zelf vertelden eigenlijk het hele verhaal: Manish hield er na één dag dragen enorme blaren aan over. In de tropische temperaturen groeiden ze uit tot nog grotere zwerende wonden die wel drie tot vier weken de tijd nodig hadden om te genezen. Op een dag kon grootvader het leed bij z’n kleinkind niet meer aanzien en smeet die vervloekte laarsjes weg. Er moest een andere oplossing komen.

Dus werden op het vliegveld van Paramaribo de zwarte paspoorten stevig vastgehouden. Of misschien waren ze wel donkerblauw. Jagdies en Sirodjni zijn het er nog steeds niet over eens welke kleur het reisdocument toentertijd had. Eensgezind over de belangrijkste facetten in hun leven, kijken ze erop terug met een klein kleurverschil. Hoe harmonisch ze hun leven ook hebben weten in te richten, ze blijven twee individuen met eigen voorkeuren en inkleuring van hun herinneringen. Maar als we echt willen, kunnen we het controleren: de paspoorten zijn na al die jaren en omzwervingen door Nederland bewaard gebleven.

Jagdies en Sirodjni kozen niet voor de eerste opvang bij familieleden in Nederland, hoewel die er zeker waren in Amsterdam en Rotterdam. Via één van hen waren ze ook zo hoopvol gestemd geraakt over de medische zorg in dat kleine kille rijke landje aan de grijze Noordzee. Al vele Surinaamse gezinnen waren hen voorgegaan in het ernaar toe verhuizen en hun gezamenlijke ervaring van moeizame opvang bij familie had de Nederlandse Staat gestimuleerd tot de inrichting van opvangcentra. Grote waarde hechtend aan enige onafhankelijkheid, die ze na hun eerste moeizame jaren in het ouderlijk huis van Jagdies zo hadden leren waarderen, kozen ze voor deze optie. En daar hebben ze nooit spijt van gehad.


Reacties op De tocht naar Nederland

NaamBericht


Reageer op De tocht naar Nederland

Uw naam
Uw e-mail adres (Wordt niet getoond op de site)
Uw bericht:



<<< Overzicht

Nieuwsbrief

Wilt u onze digitale nieuwsbrief ontvangen, laat het ons weten per email. Het meest recente nummer vindt u hier.

agenda

  • 6 augustus
    Koffiedrinken met Vrouwennetwerk
    11.00 uur
    De Specialiteit, Van Moorselplaats 1
     
  • Vanaf 2 september
    Cursus Durf te Dansen
    Docente: Marie-Louise Gilcher
    14.00 uur
    Humanitas-Bergweg
     
  • 3 t/m 24 september
    Viltworkshops
    Docente: Mirjam Peeters
    14.00 uur
    Rubroek, Crooswijksekade 15
     
  • 15 september 
    Culturele Huiskamer
    Muziek: João Gomes
    Expositie: Willem van Hest
    14.30 uur
    Emmahuis, Statenweg 209
     
  • 20 oktober
    Culturele Huiskamer
    Muziek: Hilde Labadie
    Expositie: Annelies Bontjes
    14.30 uur
    Emmahuis, Statenweg 209

     


Klik op de foto voor ons Jaarverslag 2018 (pdf)

Follow PluspuntSenior on Twitter